‘காலையில் சில மணி நேரம் வேலை… மாலையில் சில மணி நேரம் வேலை… இடையில் உள்ள நேரங்களில் வேலை செய்ய வேண்டும்’ என்று ஒரு சில தொழில்கள் இருக்கும். அந்தத் தொழில்களிலேயே 12 மணி நேரத்திற்கு மேல் வேலை இருக்கக்கூடாது என்பது சட்டம்.
உதாரணமாக, செங்கல்பட்டு, திருவள்ளூரில் இருந்து வேலைக்கு வருகிறார்கள் என்று வைத்துகொள்வோம். அவர்கள் காலையில், எழுந்து கிளம்பி, அலுவலகம் வருவது, 13 மணி நேர வேலை என்று பார்க்கும்போது கிட்டதட்ட 15 மணிநேரம் ஆகிவிடும். அப்போது மீதி இருக்கும் 9 மணிநேரத்தில் அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும். அமெரிக்காவிற்கு சென்று இந்தியர்கள் வேலை பார்த்தால் கூட, அவர்கள் 40 மணிநேரத்திற்கு வேலை பார்க்கமாட்டார்கள். அங்கே அந்த நேரத்தை உயர்த்தவும் முடியாது. ஆனால், அதே அமெரிக்க கம்பெனி இந்தியாவிற்கு வரும்போது வேலைநேரத்தை நீட்டிக்க சொல்கிறது. தைரியம் இருந்தால், அவர்கள் நாட்டில் இந்தச் வேலை நேர நீட்டிப்பை கொண்டுவர வேண்டியது தானே. ஆக, இந்திய ரத்தத்தை உறிஞ்சி அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் வளர பார்க்கின்றனர்” என்று காட்டமானார்.
“அதிக நேர வேலை என்பது இந்திய பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக நிச்சயம் வேண்டும். இப்போது உள்ள வளர்ச்சி கட்டாயம் போதாது. ஆனால், இவ்வளவு வேகமாக வளரும்போதும், உற்பத்தி அதிகரிக்கும்போதும் மக்களின் நுகர்வு போதுமானதாக இருக்கிறதா என்பதை பார்க்க வேண்டும்.
எஸ்.என் சுப்பிரமணியம், நாராயண மூர்த்தி கூறுவதுப்போல ‘ஒரு தலைமுறை கஷ்டப்பட்டால் தான், இனி வரும் தலைமுறைகள் செழிப்பாக இருக்க முடியும்’. ஆனால், அந்தக் கஷ்டத்தை யார்பட வேண்டும் என்று ஒன்று இருக்கிறது. எஸ்.என் சுப்பிரமணியம் ஞாயிற்றுகிழமைகளிலும் வேலை பார்க்கிறார் என்றால் அவருக்கு போதுமான சம்பளம் வருகிறது. அதனால் பார்க்கிறார். ஆனால், அதே அளவுக்கான சம்பளம் அதாவது வேலைகேற்ப சம்பளம் அந்த நிறுவனத்தின் கடைசி தொழிலாளருக்கும் அதிக மணிநேரங்கள் வேலை பார்க்கும்போது கிடைக்குமா?” என கேட்கிறார் பொருளாதார நிபுணர் வ.நாகப்பன்.
மேலும் தொடர்பவர், “உங்கள் நிறுவனம், பங்குதாரர்கள் நன்றாக இருக்க, தொழிலாளர் எந்த பலனும் இல்லாமல் ஏன் கடுமையாக 90 மணி நேரம் வேலை பார்க்க வேண்டும். நீங்களை சம்பளத்தைக் கூட்டினால், தொழிலாளர்களே தாராளமாக வேலைப்பார்க்க வருவார்கள்.
