வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல – ஆசிரியர்
வரலாறு என்பது வெறும் போர்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாடு எப்படி உருமாறுகிறது என்பதைச் சொல்லும் கண்ணாடி. இன்று நாம் ‘ஈரான்’ என்று அழைக்கும் நாடு, ஒரு காலத்தில் ‘பாரசீகம்’ (Persia) என்று உலகெங்கும் புகழ்பெற்றிருந்தது.
கலை, தத்துவம், அறிவியல் மற்றும் ஆன்மீகத்தில் சிறந்து விளங்கிய அந்தப் பாரசீகப் பேரரசு, எப்படி இன்றைய நிலைக்கு மாறியது என்பதையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் ரத்தமேறிய வரலாற்றையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
நெருப்பு வழிபாட்டு நிலம்
பண்டைய பாரசீகம் ‘நெருப்புக் கடவுளின் பூமி’ என்று அழைக்கப்பட்டது. அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் ‘ஜோராஸ்ட்ரியம்’ (Zoroastrianism) என்ற மதத்தைப் பின்பற்றினர். அவர்கள் நெருப்பைத் தூய்மையின் அடையாளமாகவும், ஒளியின் கடவுளான அஹுரா மஸ்தாவின் பிரதிநிதியாகவும் வணங்கினர். பாரசீகர்கள் இயற்கையோடு இணைந்த ஒரு ஆன்மீக வாழ்வை வாழ்ந்து வந்தனர். அங்கு சசானியப் பேரரசு (Sassanid Empire) மிகவும் வலிமையுடன் ஆட்சி செய்து வந்தது.
கி.பி. 7-ஆம் நூற்றாண்டில், அரேபிய தீபகற்பத்தில் இருந்து வந்த இஸ்லாமியப் படைகள் பாரசீகத்தின் மீது படையெடுத்தன. கலீஃபா உமர் தலைமையிலான இந்தப் படையெடுப்பு, பாரசீகத்தின் தலையெழுத்தையே மாற்றியது. “அமைதித் தூதர்கள்” என்று கூறிக்கொண்டு வந்தவர்கள், அங்கிருந்த சசானிய ஆட்சியை வீழ்த்தினர். பல நூற்றாண்டுகளாகப் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்ட பாரசீகக் கலாச்சாரம் பெரும் நெருக்கடிக்கு உள்ளானது.
கட்டாய மாற்றமும் கலாச்சார அழிப்பும்
பாரசீகத்தை வென்ற பிறகு, அங்கிருந்த மக்களின் பூர்வீக நம்பிக்கைகள் சிதைக்கப்பட்டன. ஜோராஸ்ட்ரியர்கள், யூதர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பாபிலோனியர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்த அந்த மண்ணில் ‘ஏகத்துவம்’ (ஒரே கடவுள் கொள்கை) வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்பட்டது. தங்களின் மதத்தை மாற்ற விரும்பாதவர்கள் மீது ‘ஜிஸ்யா’ வரி விதிக்கப்பட்டது அல்லது அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
முகமது பின் காசிம் போன்ற படைத்தலைவர்கள் மற்றும் அவர்களது படைகள், நெருப்பு வழிபாட்டுத் தலங்களை (Fire Temples) அழித்தனர். “உங்கள் நெருப்புக் கடவுள் எங்கே?” என்று கேட்டு மக்களின் நம்பிக்கையைக் கேலி செய்தனர். இந்த ஒடுக்குமுறையினால், ஒரு காலத்தில் செழுமையாக இருந்த பாரசீகப் பண்பாடு மெல்ல மெல்ல மறைந்து, அந்தப் பகுதி முழுமையாக இஸ்லாமிய மயமாக்கப்பட்டது. இன்று ஈரானில் நடக்கும் பல போராட்டங்களின் வேர்கள், அன்று பறிக்கப்பட்ட அந்தச் சுதந்திரத்தில்தான் இருக்கின்றன.
இந்தியா அளித்த தஞ்சம்: பார்சிகளின் வெற்றிப் பயணம்
இந்த மத ஒடுக்குமுறையிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பிய ஒரு சிறு குழுவினர், தங்களின் புனித நெருப்பைப் பாதுகாப்பதற்காகக் கடல் வழியாகப் தப்பி ஓடினர். அவர்கள் ஏழு கப்பல்களில் ஏறி இந்தியாவின் குஜராத் கடற்கரையை அடைந்தனர். குஜராத்தின் கத்தியவார் பகுதியை ஆண்ட ஜாதி ராணா என்ற இந்து மன்னர் அவர்களுக்குத் தஞ்சம் அளித்தார். “பாலில் கரைந்த சர்க்கரையாக நாங்கள் இந்த மண்ணோடு கலப்போம்” என்று வாக்களித்த அந்தப் பாரசீகர்கள் தான் இன்று நாம் பெருமையோடு அழைக்கும் ‘பார்சிகள்’ (Parsis).
இந்தியா அந்த மக்களுக்குப் புகலிடம் கொடுத்ததால், இன்று இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த தொழிலதிபர்கள் அந்த வம்சாவளியில் இருந்து உருவெடுத்துள்ளனர். டாடா (Tata), கோத்ரேஜ் (Godrej), வாடியா (Wadia), பூனவல்லா (Poonawalla) போன்ற குடும்பங்கள் பாரசீகத்திலிருந்து தப்பி வந்தவர்களின் வழித்தோன்றல்களே. பாரசீகத்தில் அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மை அவர்களை உலகப் புகழ்பெற்ற சாதனையாளர்களாக மாற்றியது.
ஷியா – சுன்னி மோதலும் இன்றைய ஈரானும்
பாரசீகம் இஸ்லாமிய மயமாக்கப்பட்ட பிறகு, அது ‘ஈரான்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆனால் அங்கு அமைதி நிலவவில்லை. முகமது நபிக்குப் பிறகு யார் தலைமை ஏற்க வேண்டும் என்பதில் ஏற்பட்ட பிளவு, இஸ்லாத்தை ஷியா மற்றும் சுன்னி என இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரித்தது. ஈரான் ஷியாக்களின் மையமாக மாறியது, ஈராக் மற்றும் சவுதி அரேபியா சுன்னிக்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தன.
இந்த இரு பிரிவினரும் ஒரே கடவுளை வணங்கினாலும், ஒருவரை ஒருவர் எதிரிகளாகவே கருதி வருகின்றனர். ஈரானுக்கும் ஈராக்கிற்கும் இடையே நடந்த எட்டு ஆண்டுகாலப் போர் இதற்குச் சான்று. தற்காலிக அதிகாரத்திற்காகவும் மதப் பிடிவாதத்திற்காகவும் தங்களுக்குள்ளேயே குண்டு வீசிக் கொள்ளும் இவர்களால் உலக அமைதிக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுகிறது.
இன்று ஈரானில் பெண்கள் சரியான முறையில் ஆடை அணியவில்லை என்பதற்காகக் கொல்லப்படுவதும், மனித உரிமை மீறல்கள் நடப்பதும் தொடர்கதையாகிவிட்டன. ஒரு காலத்தில் பலதரப்பட்ட கலாச்சாரங்களைக் கொண்டாடிய பாரசீக மண்ணில், இன்று ஒரு குறிப்பிட்ட மதக் கொள்கையைத் திணிப்பதால் மக்கள் கொதிப்படைந்துள்ளனர்.
பன்முகத்தன்மையின் அவசியம்
எந்தவொரு நாட்டிலும் அமைதி நிலவ வேண்டுமானால், அங்கு ‘ஆன்மீக ஜனநாயகம்’ இருக்க வேண்டும். அதாவது, ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்குப் பிடித்தமான கடவுளையோ அல்லது கொள்கையையோ பின்பற்றும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும். “நான் சொல்வதைத்தான் நீ கேட்க வேண்டும்” என்ற பிடிவாதம் எப்போதும் அழிவையே தரும்.
இந்தியா இன்றும் அமைதியாக இருப்பதற்குக் காரணம், இங்குள்ள கலாச்சாரப் பன்முகத்தன்மைதான். மாற்று மதத்தினரையும், அகதிகளையும் தழுவிக் கொள்ளும் பண்பு இந்தியாவை ஒரு வலுவான ஜனநாயக நாடாக வைத்திருக்கிறது. ஆனால், பாரசீகத்தில் அந்தப் பன்முகத்தன்மை வேரோடு பிடுங்கப்பட்டது. செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட எந்தவொரு அடையாளமும் நீண்ட காலத்திற்கு நிலைக்காது என்பதற்கு இன்றைய ஈரானின் கொந்தளிப்பான நிலையே சாட்சி.
வரலாற்றை நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாவிட்டால், நாம் மீண்டும் அதே தவறுகளைச் செய்வோம். பாரசீகம் என்பது ஒரு நாகரிகம்; ஈரான் என்பது ஒரு மதம் சார்ந்த அரசு. ஒரு நாகரிகம் மதத்திற்குள் சிறைபிடிக்கப்படும்போது, அது தனது ஆன்மாவை இழக்கிறது. அன்று பாரசீகத்திலிருந்து தப்பி வந்து இந்தியாவில் சாதனை படைக்கும் டாடா குடும்பத்தைப் பார்க்கும்போது ஒன்று புரிகிறது: சுதந்திரம் எங்கு இருக்கிறதோ, அங்குதான் வளர்ச்சி இருக்கும். ஈரானில் மீண்டும் அந்தப் பன்முகத்தன்மையும், சுதந்திரமும் மலரும் வரை அங்கு அமைதி என்பது ஒரு கனவாகவே இருக்கும்.
