சோனியா காந்தியின் சுயசரிதை, அரசியலில் விருப்பமின்றி நுழைந்த ஒருவரின் அசாதாரணமான அதிகாரப் பிடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளையில், காங்கிரஸின் கடந்தகாலம் மற்றும் நிகழ்காலம் குறித்த பல முக்கியமான கேள்விகளுக்கு இந்தப் புத்தகம் பதிலளிக்கத் தவறுகிறது.
இத்தாலியின் சங்கானோ (Sangano) கிராமத்தில் சோனியா காந்தி தனது குழந்தைப் பருவத்தின் ஒரு பகுதியைக் கழித்தார். அங்கு அவரது பெற்றோர் ஒருகாலத்தில் வெளி நபர்களாகவே கருதப்பட்டனர். வாழ்வாதாரத்தைத் தேடி வெனெட்டோவிலிருந்து பீட்மாண்ட் பகுதிக்கு அவர்கள் குடிபெயர்ந்திருந்தனர். அவர்களது உச்சரிப்பு வித்தியாசமாக இருந்தது; பழக்கவழக்கங்களும் அங்கிருந்தவர்களிடமிருந்து மாறுபட்டிருந்தன. இதனால் அக்கம்பக்கத்தினர் அவர்களை *furesté* (வெளிநாட்டினர்) என்று அழைத்தனர். சிலர் இன்னும் மோசமான வார்த்தைகளாலும் விமர்சித்தனர். அவரது தந்தை அவமானப்படுத்தப்பட்டார்; தாயார் கண்ணீர் சிந்தினார்.
நவம்பர் 10ஆம் தேதி வெளியான *Belonging: A Journey of Love* என்ற புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ள இந்தச் சம்பவம், இந்தியாவைத் தனது தாய்நாடாக ஏற்றுக்கொண்ட இத்தாலியப் பெண் என்ற வழக்கமான கதையைத் தாண்டி, அந்தப் புத்தகத்தின் தலைப்புக்கு ஆழமான அர்த்தத்தை அளிக்கிறது.
தனது பெற்றோர் அங்கீகாரத்திற்காகப் போராடியதைப் பார்த்த அந்தச் சிறுமி, பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு தான் வாழ்விடமாகத் தேர்ந்தெடுத்த நாட்டிற்குச் சொந்தமானவரா என்ற கேள்வியையும் விமர்சனங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இதற்கிடையில் அசாதாரணமான திருமணம், இரண்டு அரசியல் படுகொலைகள், விருப்பமின்றி அரசியலுக்குள் நுழைந்தது, காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கியமான ஆண்டுகளில் அதன் தலைமைப் பொறுப்பை வகித்தது என அவரது வாழ்க்கை பல திருப்பங்களைக் கண்டது.
சோனியா காந்தியின் சுயசரிதை, தனிப்பட்ட அவமானங்களையும் உணர்வுகளையும் நுட்பமாகப் பதிவு செய்யும் இடங்களில் மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. ஆனால், தனது முடிவுகளின் அரசியல் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும்போது அதே பெண் சில நேரங்களில் மிகக் குறைவான தகவல்களையே வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் பலவீனம்.
இந்தப் புத்தகத்தில் அதிகம் பேசப்படாத, அதேசமயம் சுவாரஸ்யமான தகவல்களில் ஒன்று சோனியாவின் தந்தை ஸ்டெஃபானோ மைனோ (Stefano Maino) பற்றியது. அவர் முசோலினியின் ராணுவத்தில் பணியாற்றிய முன்னாள் ராணுவ வீரர். ரஷ்யப் போர்முனையில் போரிட்டவர்.
போருக்குப் பிறகு பசி மற்றும் துயரங்கள் குறித்த ஆழமான நினைவுகளுடன் அவர் திரும்பினார். சோவியத் பிரதேசம் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தபோது அவர் சந்தித்த குழந்தைகளில் அனௌஷ்கா மற்றும் சோனியா என்ற இரண்டு சிறுமிகளும் இருந்தனர். பின்னர் தனது மகள்களுக்கு அதே பெயர்களைச் சூட்டினார். ஆனால், அவை வெளிநாட்டுப் பெயர்கள் என்று கருதிய உள்ளூர் பாதிரியார், அந்தப் பெயர்களில் ஞானஸ்நானம் வழங்க மறுத்தார்.
இதில் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு உள்ளது. பாசிச ஆட்சிக்காகப் போரிட்ட இத்தாலிய ராணுவ வீரரின் மகள், இறுதியில் இந்திய மதச்சார்பின்மையின் அரசியல் அடையாளமாக மாறினார். இது முரண்பாடு என்று கூறுவதைவிட, ஒருவர் பிறக்கும் சூழலும் அவருடைய எதிர்கால வாழ்க்கையும் எவ்வாறு முற்றிலும் மாறுபட முடியும் என்பதற்கான உதாரணமாகவே பார்க்க வேண்டும்.
ராஜீவ் காந்தியுடனான காதல் மற்றும் திருமணம் குறித்த பகுதிகள் நாவலைப் படிப்பது போன்ற நெருக்கத்தைத் தருகின்றன. கேம்பிரிட்ஜ் மாணவர் வாழ்க்கையில் பழைய கார்கள், குறைந்த செலவிலான உணவுகள், அவ்வப்போது ஏற்பட்ட சண்டைகள் என ராஜீவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
கேம்பிரிட்ஜில் நடைபெற்ற மே பால் நிகழ்ச்சிக்கான (May Ball) ஏற்பாடுகளின்போது, சோனியா தாமதமாக வந்ததால் கோபமடைந்த ராஜீவ், இருவருக்குமான அழைப்பிதழைக் கிழித்துவிட்டார். நண்பர்கள் மிகவும் சிரமப்பட்டு அந்த அழைப்பிதழை மீண்டும் ஒட்டினர். இறுதியில் இருவரும் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டனர்.
பொதுவெளியில் பெரும்பாலும் மிகைப்படுத்தப்பட்டு நினைவுகூரப்படும் ராஜீவ் காந்தியின் மற்றொரு தனிப்பட்ட பக்கத்தை இந்தச் சம்பவம் வெளிப்படுத்துகிறது.
1968ஆம் ஆண்டு சோனியா டெல்லிக்கு வந்தபோது கவிஞர் ஹரிவன்ஷ் ராய் பச்சன் அவருக்கு ஒரு முக்கியமான அறிவுரையை வழங்கினார். இந்தியாவில் ஒருவரின் உண்மையான குணத்தைவிட, அவரைப் பற்றிய பொதுவான பார்வைக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும் என்றார். பின்னாளில் அவரது அந்த அறிவுரை எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை சோனியா உணர்ந்தார்.
ஆனால், பச்சன் குடும்பத்தினருடனான நெருக்கத்தை விரிவாக நினைவுகூரும் சோனியா, பின்னாளில் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட விரிசல் குறித்து அமைதியாகக் கடந்து செல்கிறார். தனிப்பட்ட அன்பும் கருணையும் விரிவாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன; அரசியல் அசௌகரியங்கள் பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்படுகின்றன என்பதற்கான முதல் அறிகுறி இதுவாகும்.
சோனியாவின் அரசியல் பரிணாமம், கணவரை இழந்த பிறகு காங்கிரஸின் அழைப்பை ஏற்று அரசியலுக்கு வந்தார் என்ற வழக்கமான கதையைவிட சுவாரஸ்யமானது.
இந்திரா காந்தியின் அரசியல் போராட்டங்கள், ராஜீவின் சவால்கள் மற்றும் கட்சிக்குள் நிலவிய அதிகாரப் போட்டிகள் ஆகியவற்றை அவர் பல ஆண்டுகளாக அருகில் இருந்து கவனித்திருந்தார். எனவே, அவர் நேரடியாக அரசியலுக்குள் வந்தபோது அரசியல் நடைமுறைகள் குறித்து அறியாதவராக இருக்கவில்லை. கட்சிக் கூட்டங்கள் மூலம் அல்ல; அதிகார மையத்திற்கு அருகில் நீண்டகாலம் இருந்ததன் மூலம் அரசியலைப் புரிந்துகொண்டிருந்தார்.
1998ஆம் ஆண்டு ஷீலா தீட்சித்தை டெல்லி காங்கிரஸ் தலைவராக நியமித்தது தொடர்பான தகவல் இதில் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஷீலா தீட்சித்தின் அரசியல் நுண்ணறிவு மற்றும் நிர்வாகத் திறமையை சோனியா பாராட்டினாலும், இருவருக்கும் இடையே சில கருத்து வேறுபாடுகளும் இருந்துள்ளன.
தோல்வியடையக்கூடிய சில வேட்பாளர்களை மாற்ற வேண்டும் என்று தான் வலியுறுத்தியபோதும், ஷீலா தீட்சித் அதனை ஏற்க மறுத்ததால் சில நேரங்களில் எரிச்சலடைந்ததாக சோனியா குறிப்பிடுகிறார். அதேவேளையில், ஷீலா தீட்சித் காங்கிரஸுக்கு உண்மையாக இருந்தவர் என்றும், 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் தோல்வியை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இல்லாத சில சகாக்களிடமிருந்து அவர் மாறுபட்டவர் என்றும் பாராட்டுகிறார்.
ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி (UPA) ஆட்சிக் காலத்தில் சோனியா காந்தியின் முக்கிய ஆலோசனைக் குழுவாகக் கருதப்பட்ட தேசிய ஆலோசனைக் குழு (NAC) குறித்தும் சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன.
உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் தொடர்பாக அப்போதைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங் மற்றும் மூத்த தலைவர்களுடன் ஏற்பட்ட விவாதங்களை சோனியா நினைவுகூர்கிறார். வறட்சி அல்லது உணவு தானியப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால் மக்களுக்கு உணவுப் பாதுகாப்பை அரசால் உறுதி செய்ய முடியுமா என்று அவர்கள் கேள்வி எழுப்பினர்.
அதற்கு பதிலளித்த சோனியா, பெருநிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்படும் பெரும் கடன்கள் பின்னர் தள்ளுபடி செய்யப்படும்போது இதுபோன்ற அச்சங்கள் ஏன் எழுப்பப்படுவதில்லை என்று கேள்வி எழுப்பியதாகக் கூறுகிறார்.
2013ஆம் ஆண்டு உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் மீதான வாக்கெடுப்பில் பங்கேற்க முடியாமல் உடல்நலக்குறைவு காரணமாக நாடாளுமன்றத்திலிருந்து வெளியேற வேண்டியிருந்ததையும் அவர் ஏமாற்றத்துடன் நினைவுகூர்கிறார்.
இந்த நினைவுகள், சோனியா காந்தி என்பது குடும்பப் பாரம்பரியத்தின் மூலம் அதிகாரத்தைப் பெற்ற ஒருவர் மட்டுமல்ல; சமூகப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை உறுதிப்படுத்த விரும்பிய அரசியல் தலைவராகவும் இருந்தார் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
அதேவேளையில், பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களில் உறுதியாக இருந்த பிரதமர் மன்மோகன் சிங்குக்கும், பொருளாதார வளர்ச்சியுடன் சமூகப் பாதுகாப்பும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்திய காங்கிரஸ் தலைவருக்கும் இடையே இருந்த சமநிலையையும் காட்டுகின்றன.
1999ஆம் ஆண்டு வாஜ்பாய் தலைமையிலான அரசு கவிழ்ந்த பிறகு ஆட்சி அமைக்க சோனியா மேற்கொண்ட முயற்சி தோல்வியடைந்தது குறித்தும் அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். நம்பிக்கைக்குரியவை என்று கருதிய சில உறுதிமொழிகளை நம்பியதால் தவறான கணக்கீடு செய்துவிட்டதாகக் கூறுகிறார். அர்ஜுன் சிங்கின் மாறுபட்ட ஆலோசனையைப் பாராட்டும் அவர், பெயரைக் குறிப்பிடாத ஒரு சகா நேர்மையற்றவராக இருந்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.
தனது தவறை ஒப்புக்கொண்டாலும், அந்த அரசியல் விவகாரத்தின் முழுப் பின்னணியையும் அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை.
2004ஆம் ஆண்டு பிரதமர் பதவியை ஏற்க மறுத்தது தொடர்பான விளக்கமும் பல அடுக்குகளைக் கொண்டுள்ளது.
ஏற்கெனவே பாட்டி இந்திரா காந்தி மற்றும் தந்தை ராஜீவ் காந்தியைப் படுகொலைகளில் இழந்திருந்ததால், சோனியா பிரதமராகப் பதவியேற்பது குறித்து ராகுல் மற்றும் பிரியங்கா அச்சம் தெரிவித்துள்ளனர்.
கட்சியின் மூத்த தலைவர்களின் அழுத்தம் காரணமாக ஒரு கட்டத்தில் சோனியா தனது முடிவை மறுபரிசீலனை செய்தாலும், இறுதியில் பிரதமர் பதவியை ஏற்க மறுத்தார். மன்மோகன் சிங்கின் நேர்மை மற்றும் பொருளாதார நிபுணத்துவம் முதலீட்டாளர்கள், கூட்டணிக் கட்சியினருக்கு நம்பிக்கையளிக்கும் என்பதை உணர்ந்து அவரைப் பிரதமராகத் தேர்வு செய்ததாகக் கூறுகிறார்.
அந்தத் தருணத்தை விளக்கும் அவரது வார்த்தைகள் மிகவும் உணர்ச்சிகரமானவை:
“நான் இழந்தது பிரதமர் பதவி அல்ல. அந்தப் பதவியை நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை. தேர்தல் வெற்றிக்குப் பிந்தைய பதற்றமான நாட்களில், எனக்குச் சொந்தமான உணர்வு தற்காலிகமாக என்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது.”
ஆனால், இங்கு ஒரு அரசியலமைப்பு ரீதியான கேள்வி எழுகிறது. சோனியா அதிகாரப்பூர்வமான நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்க மறுத்தாலும், மகத்தான அரசியல் செல்வாக்கைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். அந்தத் தியாகத்திற்கான விளக்கத்தை அவர் அளித்தாலும், அதன்பிறகு உருவான அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த முழுமையான விளக்கத்தை வழங்கவில்லை.
அவசரநிலை மற்றும் 1984ஆம் ஆண்டு சீக்கியர்களுக்கு எதிரான படுகொலைகள் தொடர்பான சோனியாவின் பதிவுகள், குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவரின் நினைவுகளுக்கும் முழுமையான அரசியல் வரலாற்றுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன.
அவசரநிலையை விமர்சிக்கும் அவர், இந்திரா காந்தி எதிர்கொண்ட அரசியல் தனிமை மற்றும் சஞ்சய் காந்தியின் அதிகரித்த செல்வாக்கு குறித்தும் விளக்குகிறார்.
சஞ்சய் காந்தி அச்சமற்றவர், சில நேரங்களில் பொறுப்பற்ற அளவுக்கு துணிச்சல் கொண்டவர் என்றும், அரசியல் தலைமையை மீண்டும் பெறுவதற்கான திறன் அவரிடம் இருந்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார். அதேவேளையில், அவசரநிலையின்போது அரசியலமைப்பு ரீதியாக எந்த அதிகாரமும் இல்லாத நிலையிலும், முடிவெடுக்கும் செயல்பாடுகளில் சஞ்சய் காந்திக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்கு இருந்ததை மறுக்க முடியாது என்றும் கூறுகிறார்.
1984ஆம் ஆண்டு சீக்கியர்களுக்கு எதிரான வன்முறையை சோனியா கண்டிக்கிறார். நிர்வாக அமைப்பு முற்றிலும் சீர்குலைந்ததையும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதில் ஏற்பட்ட நீண்டகாலத் தாமதத்தையும் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
ஆனால், அந்த வன்முறைக்கு ராஜீவ் காந்தி ஒருபோதும் உத்தரவிட்டிருக்க முடியாது என்று வலியுறுத்துகிறார். ராணுவத்தை அனுப்புவதில் ஏற்பட்ட தாமதத்திற்கும் விளக்கம் அளிக்கிறார்.
ஒரு மனைவியின் பார்வையில் அவரது கணவருக்கான இந்தப் பாதுகாப்பு புரிந்துகொள்ளக்கூடியது. ஆனால், அரசியல் வரலாற்றின் பார்வையில் இது போதுமானதாக இல்லை. ஒரு தலைவரின் தனிப்பட்ட நல்ல குணங்கள், அவரது அரசாங்கத்தின் பொறுப்புகள் குறித்த கேள்விகளுக்குப் பதிலாக அமைந்துவிட முடியாது.
மேலும், இந்தப் புத்தகத்தில் பல உண்மைப் பிழைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.
– RSS அமைப்பு தொடங்கப்பட்ட ஆண்டு 1925 என்பதற்குப் பதிலாக 1921 என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.- அகமது படேலின் மறைவு 2020 என்பதற்குப் பதிலாக 2022 என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.- 2014ஆம் ஆண்டு தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் வெற்றி 353 இடங்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது 2019ஆம் ஆண்டு கூட்டணியின் வெற்றியுடன் குழப்பப்பட்டுள்ளது.
– மாநிலங்களவையில் உறுப்பினர்கள் பொதுவாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் என்று சோனியா குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் மறைமுகத் தேர்தல் மூலமே தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர்.
இவை அரசியல் பார்வை தொடர்பான கருத்து வேறுபாடுகள் அல்ல; பொதுவான வரலாற்றுத் தகவல்கள் தொடர்பான பிழைகள். இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சுயசரிதை இன்னும் கடுமையான உண்மைச் சரிபார்ப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
கூட்டணி அரசியல் குறித்த தனது அணுகுமுறையை விளக்கும்போது சோனியா மிகவும் தெளிவாகவும் நம்பகத்தன்மையுடனும் பேசுகிறார்.
பாஜகவைத் தனித்து எதிர்கொண்டு காங்கிரஸால் வெற்றி பெற முடியாது என்பதை அவர் மற்றவர்களைவிட முன்கூட்டியே புரிந்துகொண்டிருந்தார். 2003ஆம் ஆண்டு சிம்லாவில் எடுக்கப்பட்ட முடிவின் மூலம் பசர்மாச்சி (Pachmarhi) மாநாட்டில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட தனித்து செயல்படும் அணுகுமுறையைக் கைவிட்டது, பின்னர் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சி அமைக்க வழிவகுத்தது.
இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, ஆம் ஆத்மி கட்சி போன்ற அரசியல் எதிரிகளுடன் ஒரே மேடையில் நிற்க வேண்டிய சூழல் இருந்தபோதிலும், இந்தியா கூட்டணியை உருவாக்குவதிலும் இதே அணுகுமுறையை அவர் கடைப்பிடித்தார்.
டெல்லியில் நடைபெற்ற எதிர்க்கட்சிகளின் பேரணியில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு முதலமைச்சர்களின் மனைவிகளைக் கட்டித்தழுவி ஆறுதல் கூறியதையும் அவர் நினைவுகூர்கிறார்.
ஆனால், 2014ஆம் ஆண்டு பாஜக வரலாற்று வெற்றியைப் பெறும் அளவுக்கு காங்கிரஸ் கட்சி ஏன் பலவீனமடைந்தது என்பதற்கான ஆழமான விளக்கத்தை இந்தப் புத்தகம் வழங்கவில்லை.
ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசில் ஒருவிதமான சோர்வு மற்றும் அலட்சியம் நிலவியதையும், கொள்கை முடக்கத்தால் (Policy Paralysis) தொழில்துறையினர் அதிருப்தியடைந்ததையும் சோனியா ஒப்புக்கொள்கிறார். ஆனால், காங்கிரஸின் தோல்விக்கு பாஜகவின் வலுவான விளம்பரப் பிரசாரம், பெருநிறுவனங்களின் ஆதரவு மற்றும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளையே முக்கியக் காரணங்களாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
இந்த ஒப்புதல் முக்கியமானது. ஆனால், காங்கிரஸின் அமைப்பு ரீதியான தோல்விகள் குறித்து ஆழமான சுயபரிசோதனை இல்லாதது அதைவிட முக்கியமான கேள்வியாக உள்ளது.
சோனியா காந்தியின் சுய சரிதை புத்தகத்தை மற்ற அரசியல் தலைவர்களின் சுயசரிதைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, எல்.கே. அத்வானியின் My Country, My Life புத்தகம் ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் அதன் கொள்கை நம்பிக்கைகளைப் பதிவு செய்கிறது. ஆனால், சோனியா தனது குடும்பம் மற்றும் தனக்கான அடையாளம் ஆகியவற்றின் வழியாக வரலாற்றை அணுகுகிறார்.
இந்த வகையில், மிஷெல் ஒபாமாவின் Becoming புத்தகத்துடன் சோனியாவின் சுயசரிதையை ஒப்பிடலாம். என்றாலும், இருவரது வாழ்க்கைச் சூழல்களும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
இந்திய அரசியல் இலக்கியத்தில் பிரணாப் முகர்ஜியின் சுயசரிதைத் தொகுதிகளுக்கு நெருக்கமான தன்மை சோனியாவின் புத்தகத்திலும் காணப்படுகிறது. இருவருமே தங்களுக்குத் தெரிந்த பல விஷயங்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதில்லை. தங்களுடன் பணியாற்றியவர்களின் நற்பெயரைப் பாதுகாப்பதில் கவனமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், பிரணாப் முகர்ஜி ஓர் அமைப்பின் உள்விவகாரங்களை அறிந்தவராக எழுதுகிறார். சோனியாவோ விருப்பமின்றி ஒரு அரசியல் அமைப்பின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றவராக எழுதுகிறார்.
இறுதியாக ஒரு முரண்பாடு உள்ளது. Belonging புத்தகம் ஒற்றுமையான நோக்கத்தையும் இதயங்களின் இணக்கத்தையும் வலியுறுத்தும் ரிக் வேத மந்திரத்துடன் தொடங்குகிறது.
ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி உருவாக்கம் முதல் இந்தியா கூட்டணி அமைப்பு வரை சோனியாவின் அரசியல் பயணத்திலும் இதே ஒற்றுமைக்கான முயற்சியைப் பார்க்க முடிகிறது.
ஆனால், காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் ஒற்றுமை இன்னும் பலவீனமாகவே உள்ளது. கட்சியின் அமைப்பு ரீதியான மறுசீரமைப்பு முழுமையடையவில்லை. காந்தி குடும்பத்தைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையும் தொடர்கிறது.
சோனியா காந்தியைப் பற்றிய விவாதங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதில் அல்ல; அந்த விவாதங்களை மேலும் சுவாரஸ்யமானதாக மாற்றுவதில்தான் Belonging புத்தகத்தின் முக்கியத்துவம் அடங்கியுள்ளது.
உணர்வுப்பூர்வமான உறுதித்தன்மையும் கணிசமான அரசியல் நுண்ணறிவும் கொண்ட ஒரு பெண்ணை இந்தப் புத்தகம் வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளையில், தனது குடும்பத்தின் வரலாற்றுப் பிம்பத்தைப் பாதுகாப்பதில் அவர் தொடர்ந்து கவனமாக இருப்பதையும் காட்டுகிறது.
தனது நற்பெயர் வெளிப்படுத்தியதைவிட அதிக லட்சியம் கொண்டவராகவும், எதிரிகள் நினைத்ததைவிட அதிக உணர்வுப்பூர்வமானவராகவும், அரசியலமைப்பு ரீதியாக வகித்த பதவியைவிட அதிக செல்வாக்கு கொண்டவராகவும் சோனியா இருந்தார்.
இறுதியில், இந்தியாவில் தனக்கான ஓர் இடத்தைக் கண்டறிந்த பெண்ணின் கதையாக Belonging அமைந்துள்ளது. ஆனால், தான் தலைமை ஏற்ற அரசியல் அமைப்பு இந்திய மக்களின் மனதில் முன்பு கொண்டிருந்த இடத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்ள அவரால் முடியவில்லை என்பதையும் இந்தப் புத்தகம் உணர்த்துகிறது.
