சரத் குமார் (வாசுதேவன்) குடும்பத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். குடும்பத் தலைவரான சரத் குமாருக்கு ஒரு வீட்டை வாங்க வேண்டும் என்பதே வாழ்நாள் இலக்கு, கனவு, எல்லாம். வாழ்க்கையில் பல கஷ்டங்களைச் சந்தித்து வந்த ஒரு மனிதன் சொந்த வீட்டை வாங்க வேண்டும் என ஏங்குவதில் தவறில்லை. ஆனால், அந்த வீட்டை அடைய குடும்பத்தினரிடையே எமோஷனலாக தன்னைக் காட்டிக்கொண்டு ஒவ்வொரு முறையும் வீடு வாங்க முடியாதா என அறைக்குள் தனியாகச் சென்று கண்ணீர் வடிக்கிறார். ஒரு குடும்பத் தலைவர் சொந்த மகனை வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளாக்குகிறார். மொத்த குடும்பமும் சரத் குமாரின் கனவுக்காக தங்களின் கனவுகளைச் சிதைத்துக் கொள்கின்றனர். அவர் எடுக்கும் ஒவ்வொரு தவறான முடிவுகளுக்குப் பின்பும் சொந்த வீடு என்கிற உணர்ச்சியைப் பகடையாக்கி போலித்தனங்கள் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன.
சித்தார்த் எதிலும் ஆர்வமில்லாதவர். தன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும் நாள்கூட தெரியாமல் வீட்டில் படுத்துக்கொண்டிருப்பவரை எழுப்பி உனக்கு இன்னைக்கு ரிசல்ட் எனச் சொல்கிறார்கள். மக்காக இருந்தாலும் இவ்வளவு மக்காகவா? இயந்திரவியல் படிக்க ஆசைப்படுபவரை நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என சரத் குமார் தான் சேமித்து வைத்திருந்த பெருந்தொகையை கல்லூரியில் செலுத்தி ஐடியில் சேர்த்துவிடுகிறார். அங்கு மனப்பாடம் செய்து பிழைத்தோம் தப்பித்தோம் என டிகிரியை முடித்து ஒருவழியாகச் சித்தார்த் வேலைக்குச் சேர்கிறார்.
ஐடியில் பணியைத் தொடர்பவர் தன் 30-வது வயதுக்கு மேல் அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு மீண்டும் படித்து இயந்திரவியல் துறைக்கு மாறுகிறார். படம் சொந்த வீட்டைப் பற்றி பேசுகிறது. இதில், அப்பாவின் தவறான முடிவால் பாதிக்கப்பட்ட தன் கனவை மீண்டும் பல ஆண்டுகள் கழித்து சித்தார்த் தொடர்கிறார். இதனால் இயக்குநர் என்ன சொல்ல வருகிறார்? நடுத்தர வர்க்க ஆண் பல கஷ்டங்களையும் அவமானங்களையும் சந்தித்து சொந்த வீட்டை வாங்கவும் வேண்டும்; உங்களுக்குப் பிடிக்காத பணியில் தொடரவும் வேண்டாம் என்பதையா? இவ்வளவு கடினமான கதாபாத்திரம் ஒருபோதும் முன்மாதிரியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.
தங்கையாக நடித்த மீதா ரகுநாத் கதாபாத்திரம்தான் இருப்பதிலேயே லாஜிக்கே இல்லாத கதாபாத்திரம். பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே தன் அண்ணனுக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும் அளவிற்கு நன்றாக படிக்கக் கூடியவர். அந்த வயதிலேயே தன் தந்தையிடம், ‘அப்பா இனி கணினி யுகம்தான். அதை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்’ என்கிறார். பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் 465 மணிப்பெண் வாங்குகிறார் (2008-ல் அது எவ்வளவு பெரிய மார்க்!) இப்படியான புத்திசாலி பெண் என்ன படித்திருக்க வேண்டும்? இவரல்லவா ஐடியில் அல்லது பெரிய படிப்பில் சேர்ந்திருக்க வேண்டும்? ஆனால், பள்ளிப்படிப்பு முடிந்ததும் இயக்குநர் பி.காம் படிக்க வைக்கிறார்.
ஏன் பிகாம்-ல் சேர வேண்டும்? இந்தப் பெண்ணால் அரசுக் கல்லூரியிலேயே சேர முடியுமே? எனக் கேள்விகள் எழுகிறதா? அப்படியெல்லாம் காட்சிகளை உருவாக்கினால் பின் யாரை வைத்து சோக கீதம் இயற்றுவது? மிடில் கிளாஸ் குடும்பங்களில் பெண்ணை நன்றாகப் படிக்க வைத்து வேலைக்கெல்லாம் எதற்கு அனுப்பிக்கொண்டு? கட்டிக்கொடுத்தால் கடமை முடிந்தது இல்லையா? வீட்டை வாங்க ஒரு குடும்பம் படும் பாடுகளைப் பாருங்கள் ஐயா என்கிற கதையில் இந்தக் காலாவதியான சிந்தனையை இயக்குநர் கொண்டுவந்திருக்கிறார்.
மீதாவுக்கு அந்த மிடில் கிளாஸ் குடும்பம் கல்யாணம் செய்து வைக்கிறார்கள். சித்தார்த் செய்யும் கல்யாணச் செலவு எவ்வளவு தெரியுமா? ரூ. 25 லட்சம்! நீங்கள்தான் மிடில் கிளாஸா வாசுதேவன்? இந்தப் பணம் இருந்தால் சொந்தமாக வீட்டை வாங்கலாமே? வாங்கலாம்தான். ஆனால், மகளுக்கு இந்த மாதிரி நல்ல இடம் அமையாதே? சரி, இரண்டாம்பாதியில் மகள் வாழாவெட்டியாக அப்பா வீட்டிற்குத் திரும்புகிறார். வாழச்சென்ற இடத்தில் வீடுதான் பெரிதாக இருக்கிறது. மனிதர்களின் மனம் குறுகியிருக்கிறது. இதோடு படத்தை முடித்திருந்தாலும் போகட்டும் என விட்டிருக்கிலாம்.
மீண்டும் கைக்குழந்தையுடன் வீடு திரும்பும் மீதாவும் திருமணமான சித்தார்த்தும் இரவு பகலாகப் படித்து சில ஆண்டுகள் கழித்து சொந்த வீட்டை வீட்டுக்கடன் உதவியுடன் வாங்குகிறார்கள்! ஸப்ப்பா…. கவனியுங்கள், ஒரு சொந்த வீட்டை வாங்கத்தான் ஒரு குடும்பம் இந்த 20 ஆண்டுகளில் சோதனைகளையும் ஏமாற்றங்களையும் சந்தித்து வாழ்வின் பல அழகான தருணங்களையும் இழந்திருக்கிறது.
சரத் குமாரின் முதலாளி, தம்பி, சித்தார்த்தின் உயரதிகாரி, சித்தார்த் திருமணம் செய்ய வேண்டிய பெண், மீதா ரகுநாத்தின் கணவர் குடும்பம், இவர்கள் குடியிருக்கும் வாடகை வீடுகளின் உரிமையாளர்கள் என வாசுதேவன் குடும்பத்தினரைத் தவிர்த்து பிறர் அனைவரும் பணத்திமிர் பிடித்தவர்கள், கேவலமான மனிதர்கள். என்ன இது?
படம் முழுவதும் ஒரு குடும்பம் வீட்டை வாங்குவதற்காக அவர்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் எல்லாம் அந்தக் குடும்பத்திற்கு எதிரானவர்கள்போல் சித்திரித்து, வெற்று பாவனைகளைத் திட்டமிட்டு உருவாக்கி சொந்த வீட்டை அடைவது எவ்வளவு பெரிய ‘கனவு’ என்பதை இயக்குநர் பதிவு செய்கிறார்.
