நமது அரசியலமைப்பின் பிரிவு 14, ‘நாட்டில் யாருக்கும் எதிராக அரசு வேறுபட்ட முறையில் நடத்தப்படக்கூடாது’ என்று கூறுகிறது, அதுவே நமது மதச்சார்பின்மையின் அடித்தளமாகும். அதுதான் மதச்சார்பின்மையின் மிக உயர்ந்த நிலை.
பிரதமர் இந்திரா காந்தி அரசியலமைப்பில் மதச்சார்பின்மை என்ற வார்த்தையை அறிமுகப்படுத்திய பிறகு, அது நீதிமன்றங்களாக இருந்தாலும் சரி, அறிவு சார்ந்து இயகுபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் மேற்கத்திய பார்வையில் மதச்சார்பின்மையைக் காணத் தொடங்கினர்.
ஏனென்றால் மதச்சார்பின்மை என்ற சொல் இந்திய சூழலில் உருவாகவில்லை. எப்போதும் நாம் நடுநிலை வகித்ததில்லை. ஏனென்றால் நாம் இந்துக்களுடன் இருக்கிறோம், முஸ்லிம்களுடனும் இருக்கிறோம். இங்கே, மதச்சார்பின்மை என்பது ஒரு நேர்மறையான கருத்தாகும். நாம் நடுநிலையாக இருந்தால், சத்திரங்களுக்கு (அஸ்ஸாமில் உள்ள வைணவ மடங்கள்), நம்கர்களுக்கு (சமூக பிரார்த்தனை மண்டபங்கள்), கோயில்களுக்கு வேலை செய்ய முடியாது.
வேதங்களின் விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க முடியாது. கீதை பற்றி விவாதிக்க முடியாது. இப்போது, ஹிமந்த பிஸ்வா சர்மா எப்படி மதச்சார்பற்றவராக இருக்க முடியும்?. நான் ஒரு தீவிர இந்து. நான் மதச்சார்பற்றவராக இருக்க முடியாது. இந்து மதத்தில், வசுதைவ குடும்பகம் (உலகம் ஒரு குடும்பம்) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் ஒரு தீவிர இந்துவாக இருந்தால், வசுதைவ குடும்பகம் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்.
