சுட்டெரித்த வெயில்… சுருண்டு விழுந்த மக்கள்:
தற்காலிகப் பந்தல்களிலும், கடற்கரை உள்சாலைகளின் பந்தல்களிலும் அமர்ந்திருவர்களைத் தவிர, மற்றவர்களின் நிலையோ அந்தோ பரிதாபம். கடும் வெயிலில் நீண்ட நேரம் விமான சாகசங்களை அண்ணாந்து பார்த்த மக்கள் நேரம்செல்லச் செல்ல வெயிலின் உக்கிரத்தால் தலைசுற்றி மயக்கமடையத் தொடங்கினர். குடைகள் சகிதம் வந்தவர்கள் சிறிது தாக்குப்பிடித்தாலும், மற்றவர்கள் வயது வித்தியாசமின்றி வரிசையாக மயங்கி விழத் தொடங்கினர். அவர்களுக்கு தண்ணீர் கொடுக்ககூட வசதிகள் இல்லை. மருத்துவ உதவிக்காக தூக்கிச் செல்வதற்கும்கூட போதுமான மருத்துப் பணியாளர்கள் இல்லை.
மெரினா சாலையொட்டிய பகுதிகளில் ஒரு சில இடங்களில் மட்டும்தான் குடிநீர் சின்டெக்ஸ் டேங்கும், அவசர உதவிக்கான வாகனங்களும் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அதற்கு மாறாக விமான சாகசம் நடைபெற்ற இடமும், பெரும்பாலான மக்கள்கூட்டம் திரண்டிருந்ததும் வெயில் கொளுத்தும் வெட்டவெளி கடற்கரை மணலில்தான். அங்கு கண்காணிப்புக்கு இருந்த காவலர்களின் எண்ணிக்கையோ மிகவும் சொற்பம். மயக்கமடைந்தவர்களைப் பார்த்து அவர்களால் ஆறுதல் அளிக்க முடிந்ததேதவிர, உடனடி சிகிச்சைக்காக கடற்கரையிலிருந்து மருத்துவ வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிலிருக்கும் சாலைக்கு கொண்டுசெல்ல முடியவில்லை. உதவியற்ற நிலையில் பெற்றோர்கள் மயங்கி விழுந்த தங்கள் குழந்தைகளையும், வயதான பெண்களையும் கைத்தாங்களாக நடத்தியே அழைத்துவந்த கொடுமைகளும் அரங்கேறின.
விமான சாகசங்கள் தொடங்கிய அரைமணி நேரத்தில் வெயிலின் கோரத்தை தாங்கமுடியாமல் பலர் திரும்பிச்செல்ல முயன்றனர். ஆனால், கட்டுக்கடாங்காத கூட்டத்தால் வெளியேறும் வழித்தடங்கள் தெரியாமல் அங்கேயே தலையில் துண்டைவிரித்து அமர்ந்தனர். நேரம் செல்லச் செல்ல வியாபாரிகள் கொண்டுவந்த தண்ணீர் பாட்டில்களும், பழங்கள், ஐஸ் கிரீம்ஸ், ஜூஸ் உள்ளிட்ட உணவுப் பொருள்கள் வேகமாக விற்பனையாகின. அதற்கேற்ப விலையும் பன்மடங்கு அதிகரித்தன. ஒருகட்டத்தில் எவ்வளவு பணம்கொடுத்தாலும் கிடைக்காத அளவுக்கு மொத்தமாக விற்றுத்தீர்ந்தன.
`எல்லா வழிகளையெல்லாம் அடைச்சுட்டாங்க, இனிமே எங்க இடத்துக்குப் போய் கொண்டு வரமுடியாதுங்க சார். அவ்வளவுதான் எல்லா ஸ்டாக்கும் முடிஞ்சுது!’ என ஐஸ்கிரீம் வியாபாரிகள் முதற்கொண்டு அனைத்து வியாபாரிகளும் ஒரேகுரலாய் ஒலித்தனர்.
அரசு அமைத்திருந்த குடிநீர் சின்டெக்ஸ் டேங்குகளும் ஒரு சில இடங்களில் மட்டுமே இருந்தன. கடும் வெயிலில் நீர்ச்சத்து குறைந்து, பசி மயக்கத்தில் கிட்டத்தட்ட `உயிர்ப் பிழைத்து, வீடுவந்து சேர்ந்தால் போதும்’ என்ற மனநிலைக்கே பெரும்பாலான மக்கள் தள்ளப்பட்டிருந்தனர்.
