நூற்றாண்டு கால உரிமைப் பட்டயமும் பிரிவி கவுன்சில் தீர்ப்பும்:
அறுபடை வீடுகளில் முதற்படை வீடான திருப்பரங்குன்றம் அருள்மிகு சுப்பிரமணியசுவாமி கோயில், தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத்துறை சட்டம் 1959-ன் கீழ் நிர்வகிக்கப்படும் பழமையான பொது சமய நிறுவனமாகும்.
1920-ஆம் ஆண்டு மதுரை கூடுதல் சார்பு நீதிமன்றத்தில் கோயில் நிர்வாகம் தொடர்ந்த வழக்கில் 05.08.1923 அன்று வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அதன்படி, நெல்லித்தோப்பு பகுதியில் உள்ள மதிப்பிடப்பட்ட நிலங்கள், புதிய மண்டபம், நெல்லித்தோப்பிலிருந்து மசூதிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகள் மற்றும் மசூதி, கொடிக்கம்பம் அமைந்துள்ள பாறையின் உச்சி ஆகிய பகுதிகள் தவிர்த்து, ஒட்டுமொத்த திருப்பரங்குன்றம் மலை மற்றும் கிரிவீதி ஆகியவற்றின் முழு உரிமையாளரும் கோயில் நிர்வாகமே என அறிவிக்கப்பட்டது.
1926-ல் சென்னை உயர் நீதிமன்றம் இத்தீர்ப்பை மாற்றியபோதிலும், 1931-ஆம் ஆண்டு லண்டன் பிரிவி கவுன்சில் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை ரத்து செய்து, 1923-ஆம் ஆண்டு சிவில் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை உறுதி செய்தது. பின்னர் 1958-ஆம் ஆண்டு வழக்கு மற்றும் 1962-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்று மனு மூலம் நெல்லித்தோப்பு பகுதி சுமார் 33 சென்ட் என அளவீடு செய்யப்பட்டு எல்லைகள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக உறுதி செய்யப்பட்ட கோயிலின் சொத்துரிமையை யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது என அரசு தெரிவித்துள்ளது.
150 ஆண்டுகால தீபம் ஏற்றும் பாரம்பரியமும் ‘தீபத் தூண்’ குறித்த உண்மையும்:
கடந்த 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, ஆகம விதிகளின்படியும், கோயில் ஸ்தானிகர்களின் ஆலோசனையின்படியும் உச்சிப்பிள்ளையார் கோயில் அருகிலுள்ள ‘தீப மண்டபத்தில்’ மட்டுமே கோயில் நிர்வாகத்தால் கார்த்திகை தீபம் ஏற்றப்பட்டு வருகிறது.
மலை உச்சியில் உள்ள கல் தூணை ‘தீபத் தூண்’ என அழைப்பதும், அங்கு தீபம் ஏற்றுவது பண்டைய தமிழர் மரபு எனக் கூறுவதும் சமீபத்தில் உருவாக்கப்பட்ட கட்டுக்கதையாகும். 1923 சிவில் நீதிமன்றத் தீர்ப்பிலோ, 1931 பிரிவி கவுன்சில் வழக்கிலோ, 1996, 2014, 2017 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடந்த உயர் நீதிமன்ற வழக்குகளிலோ, ஏன் 28.10.2025 அன்று ராம. ரவிக்குமார் அளித்த கோரிக்கை மனுவிலோ கூட ‘தீபத் தூண்’ என்ற வார்த்தை இடம்பெறவில்லை. 2025 என்ற வழக்கில்தான் முதன்முதலாக இச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என அரசு அம்பலப்படுத்தியுள்ளது.
போர்க்காலக் கட்டுப்பாடுகளால் தீபம் ஏற்றும் இடம் மாற்றப்பட்டது என்ற மனுதாரரின் வாதம் முற்றிலும் தவறானது மற்றும் ஆதாரமற்றது. மாறாக, 1862 மற்றும் 1912 ஆகிய ஆண்டுகளில் தர்கா அமைந்துள்ள குன்றின் உச்சிக்கு அருகே விளக்கேற்ற சிலர் முயன்றபோது, “அங்கு விளக்கேற்றுவது பாரம்பரிய வழக்கம் அல்ல” என்பதாலும், “அமைதிக்குப் பங்கம் ஏற்படும்” என்பதாலும் தடுக்கப்பட்டதாக 1923-ஆம் ஆண்டு நீதிமன்றத் தீர்ப்பிலேயே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
முரண்பட்ட கோரிக்கைகள் பாரம்பரியத்தை மறுக்கின்றன:
ஒவ்வொரு மனுதாரரும் வெவ்வேறு இடங்களைக் குறிப்பிடுவதையும் தமிழக அரசு சுட்டிக்காட்டியுள்ளது
ராம. ரவிக்குமார் தீபத் தூணில் தீபம் ஏற்றக் கோருகிறார்.இந்து தர்ம பரிஷத் 24 மணி நேரமும் நிரந்தர தீபம் ஏற்றவும், மலை முழுவதும் விளக்கேற்றவும் கோருகிறது. முந்தைய வழக்குகளில் சிலர் ‘குதிரைச் சுனை’ மற்றும் ‘குதிரைச் சுனைத் திட்டு’ ஆகிய இடங்களில் தீபம் ஏற்றக் கோரினர். ஒரு உண்மையான பாரம்பரியம் என்பது நிலையானதாகவும் ஒரே மாதிரியானதாகவும் இருக்கும்; நபருக்கு நபர் மாறுபடும் கோரிக்கைகளைப் பாரம்பரியமாக ஏற்க முடியாது. ஒவ்வொருவரின் விருப்பத்திற்கும் ஏற்ப கோயில் சடங்குகளை மாற்றினால், கோயில் நிர்வாகமே செயல்பட முடியாத நிலை ஏற்படும்.
