பாசமுள்ள தலைவர் வைகோவுக்கு…
சிம்பிளா ஆரம்பிச்சிருக்கலாம்தான். ஆனா ‘சங்கொலி’யில் எங்களை நீங்கள் எப்படிக் குறிப்பிடுவீங்கனு அதைப் படிக்காதவங்களும் தெரிஞ்சுக்கட்டுமே ன்னுதான், உங்க வார்த்தைகள்லயே ஆரம்பிச்சேன்.
மேடையில் பேசறப்ப, எழுதறப்பெல்லாம் அத்தனை உணர்ச்சி வசப்படும் நீங்க, சமயங்களில் பொது வெளியில் என்ன பேசறீங்கனு தெரியாமப் பேசுறதுதான் தலைவரே எனக்கு மட்டுமல்ல, உங்களை நம்பி வந்த எங்க எல்லாருக்கும் ரொம்பவே வருத்தமாவும் வேதனையாகவும் இருக்கு.
போன வாரம் நடந்த திமுகவின் பவள விழா மாநாட்டுக்குப் போனீங்க. அழைப்பு விடுத்திருக்காங்க கலந்துகிட்டீங்க,
அண்ணா திமுக மாதிரி, திமுகவுக்கு நிகரா வளராததால், பின்னாடி கூட்டணினு அங்கேயே போய், திரும்பி வந்து, மறுபடியும் போய்னு ‘அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜம்’ங்கிற டயலாக்கே நிஜமாகிட்டதால, கூப்பிட்டா போய் வர்றதுல தப்பொண்ணுமில்ல.
ஆனா போன இடத்துல நீங்க பேசின ஒரு வார்த்தையில அத்தனை மதிமுக காரனும் ஆடிப் போய்க் கிடக்கான் தலைவரே.
‘எல்லார் வாழ்க்கையிலும் சில நடக்க கூடாத விபரீதங்கள் நடக்கும். என் வாழ்க்கையிலயும் நடந்திச்சு. பிரிஞ்சு போனேன். அப்படி பிரிஞ்ச பிறகும் கூட இன்னைக்கும் திமுக தொண்டர்கள் என் மீது அப்படியொரு மரியாதை, பாசம் வச்சிருக்காங்க. இதைப் பாக்குறப்ப ரொம்பவே நெகிழ்ச்சியா இருக்கு’னு ரொம்பவே உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசனீங்க.
