இதில் ஒரு சங்கடமான உண்மையும் இருக்கிறது.
கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக, இந்திய ஐடி துறையின் வளர்ச்சியும், இந்திய ஐடி வேலைவாய்ப்புகளின் வளர்ச்சியும் ஒன்றாகவே பயணித்தன.
அதிக தொழில் வாய்ப்புகளைப் பெறுவதும், அதிக பொறியாளர்களை வேலைக்கு எடுப்பதும் ஒன்றாகவே நடந்தன.
செயற்கை நுண்ணறிவு தொழில்நுட்பம் உற்பத்தித்திறனை அதிகரிக்கும்போது, இந்தத் தொடர்பு தளரக்கூடும்.
அதே விகிதத்தில் ஆட்களின் எண்ணிக்கையை உயர்த்தாமலேயே, இந்திய ஐடி துறை மேலும் அதிநவீனப் பணிகளைக் கைப்பற்றி, கூடுதல் மதிப்பை உருவாக்க முடியும்.
எனவே, வெற்றி என்பதற்கு நமக்கு ஒரு புதிய வரைவிலக்கணம் தேவை.
அடுத்த 30 ஆண்டுகள்…
கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக, இந்திய ஐடி துறை முக்கியமாக இந்தியத் திறமையாளர்கள் மீதான குறைந்த செலவை நம்பியே போட்டியிட்டது.
ஆனால், அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள் இந்தியத் திறமையாளர்களின் திறனைப் பொறுத்தே அமையும்.
நம்மால் வெறும் புரோகிராமர்களை மட்டும் உருவாக்காமல், ‘ஆர்க்கிடெக்டுகளை’ உருவாக்க முடியுமா? தயாரிப்புகளையும் அறிவுசார் சொத்துகளையும் இங்கேயே உருவாக்க முடியுமா?
உலகளாவிய முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை இந்தியாவிற்கு நகர்த்த முடியுமா? ஒரு நபருக்கான உற்பத்தி மதிப்பை அதிகரித்து, அதன் மூலம் நமது ஊழியர்களுக்கு மிகச் சிறந்த ஊதியத்தை வழங்க முடியுமா?
